Martijn Schrijft

Een leven op rolletjes

Categorie: Leven

De Schoolcampus

Een stukje uit de oude doos, circa 2007. Van vroeger, toen de V&D nog bestond, de lucht nog schoon, seks nog vies en ik nog geen ouwe lul was.

De V&D-schoolcampus, een tijdelijke afdeling in de V&D met een overdadige hoeveelheid schoolspullen. Agenda’s, kaftpapier, multomappen en etuis, alles voor de beginnende en gevorderde scholier is er te vinden.

Zo’n schoolcampus was interessant terrein om eens een uurtje het publiek te observeren. Ruwweg kunnen de bezoekers van een schoolcampus in drie groepen verdeeld worden. Groep 1 bestaat uit ouders met kinderen., vaak kersverse brugklasklanten. Het assortiment schoolspullen wordt bijna in zijn geheel ingeslagen, want ja, je moet natuurlijk wel goed voorzien zijn. Lijntjesschrijften, ruitjesschriften, lineaal, balpen, potlood, vulpen, schaar, lijmtift, kleurpotloden, geodriehoek, werkelijk alles wat op het aanbevelingslijstje van de nieuwe school staat verdwijnt in het mandje.

En wie denkt dat er dan naar de prijs wordt gekeken heeft het mis. Er wordt naar het merk gekeken. Wie aankomt met een simpele HEMA-agenda valt uit de toon. Fokke & Sukke, Vis, Diddle, O’Neal, Hitkrant, als het maar hip is. Dat driekwart van de schooltasinventaris niet wordt gebruikt maakt niet uit. De gemiddelde schoolcampustrip duurt dan ook vaak ┬áminstens een uur.

De tweede groep zijn de zelfstandige, iets meer gevorderde scholieren. Een hippe agenda wordt nog steeds aangeschaft, net als bijpassend kaftpapier en een kek etui. Onnodige en nutteloze items worden weggelaten, dingen die van een vorig jaar nog goed te gebruiken zijn (lees: nog niet helemaal uit elkaar gevallen zijn) worden hergebruikt.

De laatste groep is de doorgewinterde scholier en/of student. Deze groep is maar kort aanwezig omdat men precies weet wat men nodig heeft en wat men wil hebben. De gemiddelde stapel artikelen omvat vaak niet meer dan een setje simpele schriften, een nieuwe vulling voor de agenda, 2 rollen simpel bruin kaftpapier en een pak multopapier. Merkspul is aan deze mensen niet besteed, ze zijn door de jaren wijs geworden. Geld kan beter besteed worden aan bier en uitgaan, nietwaar? In 10 minuten staat men weer buiten. Meelijwekkend wordt daar nog even gekeken naar de brugsmurfjes in wording die met volgeladen tassen naar buiten komen strompelen.

Iedereen heeft die drie groepen doorlopen, vandaar dat het observeren van die mensen zo amusant is. Je zou vanwege de nostalgie bijna zelf een mandje volladen met een gave agenda, cool kaftpapier, een vet etui, een …

Herdenken op de Waalsdorpervlakte

Wat was de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte dit jaar een ervaring…
Vorig jaar om 19:15 in de rij aangesloten en om 21:15 weer terug naar huis. Dit jaar om 19:15 achteraan gesloten en uiteindelijk om 22:45 uur pas bij het monument. In het donker, in de miezerregen. Tel daar bij op het feit dat de grote Bourdonklok na een uur stuk ging, alleen de vogels en het zachte gepraat van de bezoekers waren nog hoorbaar.

De laatste 50 meter en het monument zelf waren nog wel het indrukwekkendst. Totale stilte en alleen het licht van de fakkels naast het monument maakten dit een van de meest indringende ervaringen. Ergens in je achterhoofd zwerft stiekem de gedachte ‘Waarom sta ik hier dik drie uur in de kou en regen?’, maar dat wordt zo verschrikkelijk insignificant als je voor het monument staat en je je beseft waar het voor is en wat er daar in dat duingebied allemaal is gebeurd. Niet alleen het monument en de klok, maar zeer zeker ook de diverse herdenkingskruizen in de duinen die de plekken markeren waar de verzetsstrijders zijn gefusilleerd zijn daar een tastbare herinnering aan.

© 2019 Martijn Schrijft

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑