Martijn Schrijft

Een leven op rolletjes

Categorie: Muziek / Film / Tv

Lowlands 2017

Lowlands 2017 zit er weer op. Het was overwegend natte en frisse editie die niet had misstaan in het voor- of najaar. Een slimme meid is echter op het weer voorbereid. Met regenjas, -broek en vuilniszak voor om het zitkussen heb ik het hemelwater overleefd en met prima kunnen vermaken.

‘Maar hoe was de muziek dan, Martijn?’ zullen jullie je afvragen. Of niet, dat kan ook natuurlijk. In dat geval heb je pech want ik vertel het toch. En geluk, want ik ben geen muziekrecensent dus het blijft (relatief) kort.

Vrijdag: onverwacht hoogtepunt was ouwe rocker Iggy Pop. Na de vijf minuten die ik eerder die middag bij reggae-rapper Sean Paul stond was Mister Lust For Life een verademing. Hij doet niet onder voor andere actieve oudgediendend als Mick Jagger en Bruce Springsteen.

Van Chef’Special en Mura Masa werd ik niet bijzonder enthousiast, maar kwalitatief goed vermaak was het wel.

De laatste act van de dag, The XX gaf een prima show weg, maar ik miste de magie een beetje. Dat kan ook gelegen hebben aan de lage temperatuur die een comfortabel genieten van het optreden lastig maakte.

Zaterdag: Tove Lo vormde de start van mijn LL-zaterdag. Superstrakke act, toffe show, dikke voldoende. Zaterdagafsluiter Editors gaf een show weg waar niks op aan te merken viel. Groots, strak en mooi. Kovacs en Bastille, van het zelfde laken en pak. Ruime voldoende. Shins krijgt een zeventje. Eigenlijk alleen ‘New Slang’ wist me echt te pakken, de rest was, alhoewel nagenoeg foutloos uitgevoerd, meer een opeenstapeling van nummers dan een vloeiende show.

Hoogtepunt van de dag was toch echt wel Elbow. Bijna de hele show kippenvel op de armen gehad van de grootse en toch intieme show die ze weten neer te zetten.

Zondag: Een droge dag, hoezee! Cypress Hill gaf ‘s middags in het zonnetje een prima optreden weg. Ik ben niet echt van de hiphop, maar entertainen kunnen de heren absoluut. Dikke nope was At The Drive In. Hardrock-dino’s die al eerder op LL stonden en nog een keer mochten, voor old time’s sake. Te hard, te raar, na vijf minuten heb ik me uit de voeten gemaakt.
Overige zaterdagoptredens in de categorie ‘niks mis mee, prima vermaak’: Halsey en Flume.

Dagafsluiter Mumford and Sons was by far de beste act van het festival dit jaar. Retestrak, geweldige show, helemaal niks op aan te merken. Een betere manier om het wekend af te sluiten is er niet.

Op maandagochtend weer naar huis rijden gaat altijd gepaard met een gezonde dosis ontnuchterende melacholie. Na drie dagen helemaal ondergedompeld ter zijn in festivalsamenleving waar peace, love en happiness de boventoon voeren en je niet met de boze buitenwereld kan en wil bezigzijn voelt het een beetje als afkicken.

Maar…het aftellen naar Lowlands 2018 is begonnen!

TV kijken met uithoudingsvermogen

“Gezellig, een film kijken met een feestdagen.”
Niks mis met die gedachten. Het makkelijkste is om in de tv-gids te kijken wat er wordt uitgezonden en er eentje uit te kiezen.

Niet dat ik nu zoveel naar de ouderwetse tv-zenders kijk, maar vandaag viel mijn blik op de tv gids in de krant:

Bijna zes (!) uur moeten uittrekken om Return of the King op tv te zien? Mij niet gezien. De looptijd in de gids (355 minuten) minus de 5 minuten van het tussen programma en de 192 minuten van de film (192) laat maarliefsrt 163 minuten over voor reclames. Honderddrieënzestig minuten. Dat zijn ruim 20 reclameblokken van 8 minuten…het moet niet gekker worden.

En dan vraagt men zich nog af waarom zoveel mensen Netflix kijken of films downloaden.

Altijd weer hetzelfde liedje

Ontelbare liedjes zijn er al over geschreven: liefde, liefdesverdriet, onbereikbare liefde, een nagenoeg eindeloze voorraad. Het ene nummer gaat over een prins op het witte paard voor de smachtende dame, het andere over een man die een zwoele aubade brengt aan de vrouw van zijn dromen. Weer een ander gaat over het hart-doorborende verdriet van een meisje dat door haar geloefde aan de kant is gezet. Een handvol nummer bezingt, al dan niet verhuld, een zwoele nacht tussen de lakens. De keuze is reuze, getuige de vele verzamelcd’s met liefdesliedjes. (Taylor Swift voorziet in haar eentje in een flinke voorraad liefdesverdrietliedjes, maar dat even terzijde)

Voor iedereen is er een passend liedje te vinden, voor elke situatie een ander nummer. Verschillende nummers, maar toch hebben ze eigenlijk allemaal iets gemeen. Het zijn allemaal liedjes waarin een dame een heer bezingt, of een man een vrouw. Als het al een liedje is waarin niet specifiek een geslacht wordt genoemd wordt het gezongen door een als overtuigd heteroseksueel bekend staande rokkenjager/mannenverslindster.

Tot vorig jaar. Een nieuwe ster aan het muziekfirmament is Troye Sivan. Begonnen als acteur en YouTube-ster is hij nu ook aan een muziek-carrière begonnen. ‘Nou en? Velen met hem’ zul je denken. Nou nee. Want Troye Sivan is in 2013 uit de kast gekomen. Tel dit allemaal bij elkaar op, en voeg daar bij de statistische zekerheid dat elke zanger(es) minstens één liefdesliedje in het repertoire heeft, en je hebt een primeur.

Dames en heren, mag ik u presenteren Gasoline:

Een liefdesverdrietliedje met daarin de tekst “I see your outline in my bed
In the same spot I watched him rest his head”
. Een niet heteroseksuele artiest plus deze tekst maken dit dus een zeldzaam, zoniet het enige ondubbelzinnige man-vs-man-nummer. Troye is een ijzende ster aan het muziekfirmament dus er zullen ongetwijfeld nog meer lovesongs van zijn hand komen. Ik kan niet wachten.

Altijd maar weer hetzelfde (liefdes)liedje, maar nu dus een keertje niet. Het werd een keertje tijd…

© 2019 Martijn Schrijft

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑