Onlangs kwam dit in het nieuws:

Soms word ik een gewoon moedeloos, gefrustreerd en een beetje verdrietig van de maatschappij, de politiek en de journalistiek. Het politieke voornemen om het pensioen en minimumloon voor bepaalde mensen met een beperking af te schaffen bijvoorbeeld.

Natuurlijk is het voornemen zelf al te belachelijk voor woorden. Alhoewel? Als het kabinet het geld wat er met de maatregel bespaard wordt nu in actievere opsporing van CP bij foetussen en babies steekt, dan komt men er sneller achter. Verruim de definitie van euthanasie en ‘ondraaglijk lijden’ en men is er vanaf vóór de kosten uit de hand gaan lopen. Al die onzelfstandige, dure, zorgbehoevende gehandicapten, je hebt er alleen maar last van.
En al die gehandicapten die al die jaren tóch al zoveel zorggeld hebben gekost, daar kun je het pensioen wel flink van korten. Geven ze tenminste nog wat terug aan de maatschappij.
Heb ik het zo goed samengevat, mijnheer de minister-president?

Maar de berichtgeving er over, daar schort het ook nog flink aan. Zoveel vragen blijven onbeantwoord. Gaat het om álle werkende gehandicapten? Of alleen de parttimers? Of die met een gedeeltelijke uitkering? Die op een sociale werkplaats? En wat nu als ze onder een CAO vallen? Often contract hebben waar zwart op wit een salaris in staat vastgelegd? En wat valt er onder gehandicapt? Doof, blind, rolstoelgebruiker, autistisch, MS, kanker, geboren zonder arm of been? Moet ik, net als Noortje in het NOS-artikel met Cerebrale Parese, me zorgen gaan maken over mijn pensioen en salaris? Het zo zowel de politiek als de nieuwsmedia sieren als er wat duidelijker wordt gecommuniceerd.

Ik maak me niet gauw boos, of ik probeer dit soort nieuwsberichten zoveel mogelijk te negeren. Maar soms…soms komt het te dichtbij en kan ik het niet loslaten. En héél soms schrijf ik het van me af…