Martijn Schrijft

Een leven op rolletjes

Categorie: Rolstoel

‘Werkende gehandicapten zonder pensioen?’

Onlangs kwam dit in het nieuws:

Soms word ik een gewoon moedeloos, gefrustreerd en een beetje verdrietig van de maatschappij, de politiek en de journalistiek. Het politieke voornemen om het pensioen en minimumloon voor bepaalde mensen met een beperking af te schaffen bijvoorbeeld.

Natuurlijk is het voornemen zelf al te belachelijk voor woorden. Alhoewel? Als het kabinet het geld wat er met de maatregel bespaard wordt nu in actievere opsporing van CP bij foetussen en babies steekt, dan komt men er sneller achter. Verruim de definitie van euthanasie en ‘ondraaglijk lijden’ en men is er vanaf vóór de kosten uit de hand gaan lopen. Al die onzelfstandige, dure, zorgbehoevende gehandicapten, je hebt er alleen maar last van.
En al die gehandicapten die al die jaren tóch al zoveel zorggeld hebben gekost, daar kun je het pensioen wel flink van korten. Geven ze tenminste nog wat terug aan de maatschappij.
Heb ik het zo goed samengevat, mijnheer de minister-president?

Maar de berichtgeving er over, daar schort het ook nog flink aan. Zoveel vragen blijven onbeantwoord. Gaat het om álle werkende gehandicapten? Of alleen de parttimers? Of die met een gedeeltelijke uitkering? Die op een sociale werkplaats? En wat nu als ze onder een CAO vallen? Often contract hebben waar zwart op wit een salaris in staat vastgelegd? En wat valt er onder gehandicapt? Doof, blind, rolstoelgebruiker, autistisch, MS, kanker, geboren zonder arm of been? Moet ik, net als Noortje in het NOS-artikel met Cerebrale Parese, me zorgen gaan maken over mijn pensioen en salaris? Het zo zowel de politiek als de nieuwsmedia sieren als er wat duidelijker wordt gecommuniceerd.

Ik maak me niet gauw boos, of ik probeer dit soort nieuwsberichten zoveel mogelijk te negeren. Maar soms…soms komt het te dichtbij en kan ik het niet loslaten. En héél soms schrijf ik het van me af…

Opgedrongen gebed

Zomaar een donderdagmiddag…

Ik: Op weg terug naar kantoor na een ijskoud lunchrondje.
Vreemde: Stop naast me, kijkt me aan – *mompelmompel*
Ik: Sorry?
V: *mompelmompel* Bidden voor genezing *mompelmompel*
Ik: *grom* tis goed met je *vervolgt weg*
V: iets harder *mompel* Bidden! *mompel* Genezen! *mompel*
Ik: Nog chagrijniger “Flikker op, mafkees!” *rolt verder*
Collega die mee was: Ehm…okay. *hoort mijn eerdere ervaringen met dergelijke figuren aan* Oh. Wow.

En nu is het weekend…

Captian Obvious en het wagentje

Er zijn mij al heel wat nutteloze en ondoordachte vragen gesteld over mijn rolstoel, mijn handicap en mijn hulpbehoefte. Onlangs is er echter weer een hoog genoteerde nieuwe binnenkomer op de lijst gekomen.

Net op mijn werk aangekomen, geparkeerd en mijn rolstoel aan het uitladen staan er 2 mensen buiten te roken en mij gade te slaan.
Man: “Lukt het of heb je hulp nodig?”
Ik:  “Het lukt me altijd prima zelf, dus dat zal nu niet anders zijn.”
Man: “Ja dat dacht ik al wel maar ik denk ik vraag het toch.”
Ik: “De volgende keer dat je dat vermoeden al hebt kun je jezelf de moeite besparen.”
Man: “Mag ik wat vragen? Hoeveel van die wagentjes heb je eigenlijk?”
Ik: “Allereerst, wagentje is een beetje ongepaste benaming, het is een rolstoel. En ik heb er één.”
Man: “Ja, oh, haha. Ja maar ik vind het toch maar knap hoe je dat doet.”
Ik: “Ach ja, ik vind het ook knap hij jij loopt.”
Vrouw: “Zo. Ja nou zijn we uitgeluld.”

En dat allemaal vroeg op de morgen nog vóórdat ik aan de koffie zat. Er zit geen negatieve bedoeling achter dat soort vragen, maar soms ontbreekt bij mij de zin om beleefd te blijven. Gelijk afserveren die handel, hebben ze nog wat om over na te praten tijdens de tweede peuk.

Oh dus je bent helemaal niet verlamd?

“Oh dus je bent helemaal niet verlamd? ”
“Hé, je kunt gewoon staan!”

Een paar van de uitspraken die mensen doen als men hoort dat ik geen dwarslaesie heb, maar cerebrale parese.  In het Engels noemen ze zoiets een assumption. En daar zeggen ze weer over “Assumptions are the mother of all f*ckups“. Nu wil ik niet zo ver gaan om te beweren dat deze specifieke aannames ook zo’n up zijn, maar vermoeiend is het wel.

Mensen doen aannames, heel veel en heel vaak. Ik weet dat men bij een rolstoel al heel gauw aan een dwarslaesie denkt, maar er zijn nog zoveel meer redenen om een rolstoel te gebruiken. Sommige mensen hebben wel van cerebrale parese gehoord, maar hebben ook dáár weer een stereotype beeld van:
“Cerebrale parese? Maar je maakt helemaal geen rare bewegingen!”
“Cerebrale parese? Maar je spraak is zo gewoon!”
Buiten het feit dat het aannames zijn, zijn ze ook nog eens behoorlijk lomp geformuleerd. Sorry dat ik niet aan je verwachting voldoe. En sorry dat jouw beeldvorming nu ineens door de war wordt gegooid.

Nou ja, sorry? Niet bepaald. Eerder een tikkeltje onbeleefd. Dat de werkelijkheid niet aan een verwachting voldoet is één ding. Maar wees dat wel zo netjes om je reactie een beetje op de vlakte te houden. Leer er van en verbeter jezelf. Want anders fucked zo’n assumption je straks nog eens een keertje up. Dan maakt mijn arm misschien ineens wél een ongecontroleerde beweging. En mijn armen zitten voor de gemiddelde mens op kruishoogte. U bent gewaarschuwd…

Vooroordelen in de supermarkt

Terwijl ik op mijn dooie gemak boodschappen aan het doen ben in de supermarkt loopt er een paar keer een jochie van een jaar of 6 á 7 voorbij. Hij kijkt me aan, ik knik beleefd and glimlach. Een gangpad verder komt hij weer voorbij en staat voor mijn neus stil. Zijn blik herken als die van een kind dat in zijn hoofd een vraag als “Waarom zit jij in een rolstoel?” aan het formuleren is.

Ik heb mijn vaste antwoord al paraat als het knulletje zijn mond opent en vraagt “Doe jij ook boodschappen?”. Ietwat verbaasd en van mijn apropos ben ik een seconde stil, waarna ik alleen maar kan grinniken en kan antwoorden “Ja, inderdaad.”. Blijkbaar volstaat dat antwoord, want na een tevreden blik en een kort “Oh, ok.” draait de nieuwsgierige jongeman zich om en ging op zoek naar zijn ouders. Niks geen verwondering over het stuk metaal waarmee ik mij voortbewoog, maar simpelweg een verificatie of ik met het zelfde doel in de supermarkt was als de rest van de mensen.

Wat kan het leven toch simpel zijn. Mij laat hij in ieder geval achter met de realisatie dat vooroordelen dus ook de andere kant op kunnen werken.

Schijtherfst

De bladeren beginnen weer te vallen, de herfst is in aantocht. De herfst is mooi om te zien, maar af en toe ook te verfoeien.

Een rolstoel heeft wielen, wielen hebben banden, banden hebben profiel met groeven. En in die groeven kan van alles blijven zitten. Zand, aarde, kleine steentjes, modder.
En poep. Hondenpoep.

Die hondenpoep moet dan uit die groeven gekregen zien te worden met een takje, een zakdoekje, of een vork. Een speciale hondenpoepvork, eentje die nergens anders voor wordt gebruikt. Je avondeten naar binnen werken met een vork die met hondenpoep in contact is geweest is namelijk geen smakelijk idee, hoe goed je die vork ook schoonmaakt.

Er zijn maar weinig dingen die viezer zijn dan door een hondendrol rijden met je rolstoel. Een daarvan is niet doorhebben dat je door hondenpoep rijdt en het op je hand krijgen. Of op de mouw van je jas. Of poepsporen op je vloerbedekking maken. Of de doordringende, weeïge lucht  van verse hondenpoep door je hele huis ruiken.

Aan de andere kant is het ook je eigen schuld kun je denken. Hondenbolussen kun je ontwijken als je een beetje oplet, dat is waar. Maar de herfst heeft gewoon een schijthekel aan je oplettendheid. De herfst bedekt de smeuïge taartjes met een mooi bruin bladerdek en maakt er een hinderlaag van. Stinkende,  bruine,verborgen bommetjes die niet kunnen wachten tot ze zich in de groeven van je banden kunnen nestelen.

Lang leve de schijtherfst, met zijn stinkende mijnenveld-verbergend veelkleurige bladerdek

© 2019 Martijn Schrijft

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑