Martijn Schrijft

Een leven op rolletjes

Herdenken op de Waalsdorpervlakte

Wat was de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte dit jaar een ervaring…
Vorig jaar om 19:15 in de rij aangesloten en om 21:15 weer terug naar huis. Dit jaar om 19:15 achteraan gesloten en uiteindelijk om 22:45 uur pas bij het monument. In het donker, in de miezerregen. Tel daar bij op het feit dat de grote Bourdonklok na een uur stuk ging, alleen de vogels en het zachte gepraat van de bezoekers waren nog hoorbaar.

De laatste 50 meter en het monument zelf waren nog wel het indrukwekkendst. Totale stilte en alleen het licht van de fakkels naast het monument maakten dit een van de meest indringende ervaringen. Ergens in je achterhoofd zwerft stiekem de gedachte ‘Waarom sta ik hier dik drie uur in de kou en regen?’, maar dat wordt zo verschrikkelijk insignificant als je voor het monument staat en je je beseft waar het voor is en wat er daar in dat duingebied allemaal is gebeurd. Niet alleen het monument en de klok, maar zeer zeker ook de diverse herdenkingskruizen in de duinen die de plekken markeren waar de verzetsstrijders zijn gefusilleerd zijn daar een tastbare herinnering aan.

1 reactie

  1. Ha Martijn,

    Ook dit jaar stond ik weer op de Dam in Amsterdam. Voor het achtste jaar op rij. Maar ik kan oprecht zeggen dat ik nergens anders zo’n indrukwekkende en bijzondere herdenking heb meegemaakt als die ene keer dat ik op de Waalsdorpervlakte alle gevallenen heb herdacht.
    DIt jaar had ik me voorgenomen om naar Scheveningen te gaan, maar ik ben uiteindelijk toch weer in Amsterdam beland, waar het Koninklijk Paar namens ons allen een krans heeft gelegd. Maar na het lezen van mooi verwoorde verhaal denk ik er serieus over om volgend jaar mijn traditie te doorbreken en toch te herdenken op de Waalsdorpervlakte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Martijn Schrijft

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑