Martijn Schrijft

Een leven op rolletjes

Page 3 of 3

Vooroordelen in de supermarkt

Terwijl ik op mijn dooie gemak boodschappen aan het doen ben in de supermarkt loopt er een paar keer een jochie van een jaar of 6 á 7 voorbij. Hij kijkt me aan, ik knik beleefd and glimlach. Een gangpad verder komt hij weer voorbij en staat voor mijn neus stil. Zijn blik herken als die van een kind dat in zijn hoofd een vraag als “Waarom zit jij in een rolstoel?” aan het formuleren is.

Ik heb mijn vaste antwoord al paraat als het knulletje zijn mond opent en vraagt “Doe jij ook boodschappen?”. Ietwat verbaasd en van mijn apropos ben ik een seconde stil, waarna ik alleen maar kan grinniken en kan antwoorden “Ja, inderdaad.”. Blijkbaar volstaat dat antwoord, want na een tevreden blik en een kort “Oh, ok.” draait de nieuwsgierige jongeman zich om en ging op zoek naar zijn ouders. Niks geen verwondering over het stuk metaal waarmee ik mij voortbewoog, maar simpelweg een verificatie of ik met het zelfde doel in de supermarkt was als de rest van de mensen.

Wat kan het leven toch simpel zijn. Mij laat hij in ieder geval achter met de realisatie dat vooroordelen dus ook de andere kant op kunnen werken.

Schijtherfst

De bladeren beginnen weer te vallen, de herfst is in aantocht. De herfst is mooi om te zien, maar af en toe ook te verfoeien.

Een rolstoel heeft wielen, wielen hebben banden, banden hebben profiel met groeven. En in die groeven kan van alles blijven zitten. Zand, aarde, kleine steentjes, modder.
En poep. Hondenpoep.

Die hondenpoep moet dan uit die groeven gekregen zien te worden met een takje, een zakdoekje, of een vork. Een speciale hondenpoepvork, eentje die nergens anders voor wordt gebruikt. Je avondeten naar binnen werken met een vork die met hondenpoep in contact is geweest is namelijk geen smakelijk idee, hoe goed je die vork ook schoonmaakt.

Er zijn maar weinig dingen die viezer zijn dan door een hondendrol rijden met je rolstoel. Een daarvan is niet doorhebben dat je door hondenpoep rijdt en het op je hand krijgen. Of op de mouw van je jas. Of poepsporen op je vloerbedekking maken. Of de doordringende, weeïge lucht  van verse hondenpoep door je hele huis ruiken.

Aan de andere kant is het ook je eigen schuld kun je denken. Hondenbolussen kun je ontwijken als je een beetje oplet, dat is waar. Maar de herfst heeft gewoon een schijthekel aan je oplettendheid. De herfst bedekt de smeuïge taartjes met een mooi bruin bladerdek en maakt er een hinderlaag van. Stinkende,  bruine,verborgen bommetjes die niet kunnen wachten tot ze zich in de groeven van je banden kunnen nestelen.

Lang leve de schijtherfst, met zijn stinkende mijnenveld-verbergend veelkleurige bladerdek

Hallo wereld!

Welkom in mijn hoekje van het internet.

Nieuwere berichten »

© 2019 Martijn Schrijft

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑