Wat begon als een simpel persoonlijk tripje naar het herdenkingsmonument op de Waalsdorpervlakte eindigde een ervaring die ik nog lang zal koesteren.

Het monument bereik je via een lang klinkerpad. Na mijn tijd te hebben genomen bij het monument rolde ik op mijn gemak weer terug. Op driekwart van de terugweg naderde ik een vader met 2 kleine kinderen van achter. Mijn voorwieltjes zijn vrij massief en maken een ietwat ratelend geluid op klinkerpaden, en blijkbaar viel dat het zoontje in het gezelschap op. Na een paar keer omgekeken te hebben bleef hij staan en met een nieuwsgierige blik in zijn ogen wachtte hij me op. Toen ik eindelijk bij hem was keek hij me geïnteresseerd en vrolijk aan en vroeg “Maar…hoe gaat dat sturen dan eigenlijk?”. Ik legde hem het uit, deed voor hoe dat nou in z’n werk ging met zo’n rolstoel.

Inmiddels hadden we Papa en zusje ingehaald en bleef de kleine man , die Age bleek te heten, 5 jaar oud was en in Amsterdam geboren was, vragen en vertellen. Zijn vader verontschuldigde zich nog voor de nieuwsgierigheid en stelde zichzelf en zijn kinderen netjes voor.

Age vroeg zich vervolgens af hoe lang ik al in een rolstoel zat en waarom, of ik op mijn werk dan ook in mijn rolstoel bleef zitten (want tja, ik zat al op een stoel tenslotte) en of ik ook rondjes kon draaien. Geduldig legde ik alles naar tevredenheid uit, althans zo maakte ik op uit zijn tevreden geknik.

“En hoe gaat dat dan in je auto?” was de volgende vraag van Age. Zijn zusje vulde aan: “Zoeentje waar je helemaal in kan rijden!”. Dat ik vervolgens antwoordde met “Dat ga ik jullie zometeen laten zien als we bij de parkeerplaats zijn” deed hun nieuwsgierigheid alleen maar groeien.

Met grote interesse hebben ze staan kijken hoe ik mijn rolstoel in de auto zette. De uitleg over hoe de handbediening werkte vonden ze ook machtig mooi. Nadat kleine Age het portier voor mij had dichtgegooid was het tijd om te gaan. Al gedag zeggend en zwaaiend door het open raam namen we afscheid.

Het leuke van deze kinderen vond ik de oprechte interesse en het gebrek aan echte verbazing. Natuurlijk kan iemand in een rolstoel gewoon werken en autorijden, niks vreemds aan. Het precieze hoe en wat, ja daar waren ze wel benieuwd naar maar verder was het blijkbaar heel gewoon voor ze. Dat maakt het uitleggen en vertellen een heel stuk leuker.

Dus beste Age, Hanneke en Papa, ik ben met een glimlach van oor tot oor naar huis gereden. Bedankt!