“Oh dus je bent helemaal niet verlamd? ”
“Hé, je kunt gewoon staan!”

Een paar van de uitspraken die mensen doen als men hoort dat ik geen dwarslaesie heb, maar cerebrale parese.  In het Engels noemen ze zoiets een assumption. En daar zeggen ze weer over “Assumptions are the mother of all f*ckups“. Nu wil ik niet zo ver gaan om te beweren dat deze specifieke aannames ook zo’n up zijn, maar vermoeiend is het wel.

Mensen doen aannames, heel veel en heel vaak. Ik weet dat men bij een rolstoel al heel gauw aan een dwarslaesie denkt, maar er zijn nog zoveel meer redenen om een rolstoel te gebruiken. Sommige mensen hebben wel van cerebrale parese gehoord, maar hebben ook dáár weer een stereotype beeld van:
“Cerebrale parese? Maar je maakt helemaal geen rare bewegingen!”
“Cerebrale parese? Maar je spraak is zo gewoon!”
Buiten het feit dat het aannames zijn, zijn ze ook nog eens behoorlijk lomp geformuleerd. Sorry dat ik niet aan je verwachting voldoe. En sorry dat jouw beeldvorming nu ineens door de war wordt gegooid.

Nou ja, sorry? Niet bepaald. Eerder een tikkeltje onbeleefd. Dat de werkelijkheid niet aan een verwachting voldoet is één ding. Maar wees dat wel zo netjes om je reactie een beetje op de vlakte te houden. Leer er van en verbeter jezelf. Want anders fucked zo’n assumption je straks nog eens een keertje up. Dan maakt mijn arm misschien ineens wél een ongecontroleerde beweging. En mijn armen zitten voor de gemiddelde mens op kruishoogte. U bent gewaarschuwd…