Martijn Schrijft

Een leven op rolletjes

Religiebalans

Een zaterdagmiddag als zovelen. Gewoon op mijn gemakje rustig aan het cruisen door de binnenstad. Ineens hoor ik “Pardon meneer, mag ik wat vragen?” naast me. Een voorbijganger spreekt me beleefd aan. Sociaal als ik ben antwoord ik “Natuurlijk”.
Hij: “Wat betekent Kerst voor u?”
Ik (tevergeefs zoekend naar zijn reclamefolders, donateurslijst of ander aanknopingspunt voor zijn bedoeling): “Ehh, vrije tijd, gezelligheid?”
Hij: “Juist ja, en cadeautjes?”
Ik: “Neuh, dat niet perse.”

Hoe de conversatie daarna precies verliep heb ik niet exact onthouden omdat mijn bullshitfilter vrij snel in werking trad. Hij bleek namelijk een Evangelist Incognito!
De beste man begon over religie, Jezus en de bijbel, waarop ik hem beleefd meldde dat ik niet religieus was.
“Maar Jezus was ook niet religieus” antwoordde hij daar op. Juist ja.
Toen bood hij mij vervolgens een klein informatief foldertje. Vriendelijk doch resoluut sloeg ik dat af. “Dankjewel maar ik denk dat je daar iemand anders meer een plezier mee kon doen.”

Dat had ik niet moeten zeggen. Mijnheer kreeg door dat ik niet zomaar over te halen was en schakelde een tandje bij. Na nog geen twee zinnen over genezen, en weetikveel heb ik hem resoluut afgekapt: “Als je daar over begint beëindig ik het gesprek.”.
Op het moment dat ik me wilde omdraaien en verder rollen groef hij zijn kuil nog wat dieper: “Geloof je in wonderen? Nee? Want jij bent ook een wonder.”.
Na een kort en nors “Zo is het genoeg.” heb ik hem de rug toegekeerd en heb ik enigszins chagerijnig mijn weg vervolgd.

Hoe anders verliep een gesprek nog geen half uur later toen ik ergens een kop koffie wilde gaan drinken. Omdat alle tafels bezet waren vroeg ik een oudere man die alleen aan een grote tafel zat of ik aan mocht schuiven. Vervolgens hebben we een tijdje zitten praten  over zijn geloof in God, Christus, aliens, zijn kunst, zijn 10+ jaar alcoholvrij zijn, en zijn vandaag 6 jaar overleden vrouw. Enigszins ontroerd vertelde hij dat hij haar miste en dat hij zich soms alleen en onzichtbaar voeldein de wereld.
Ik heb hem heel oprecht verteld dat hij mijn negatieve ervaring eerder op de middag een positieve impuls heeft gegeven en dat een mens ook onbedoeld en onbewust zichtbaar kan zijn. Zijn gezicht klaarde op en hij bedankte me voor mijn eerlijkheid. Na een kleine drie kwartier hebben we elkaar de hand geschud en zijn we beiden met een blij gemoed vertrokken.

De moraal van dit verhaal? Een dialoog is zoveel prettiger dan een discussie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Martijn Schrijft

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑