Voor alles is een eerste keer. Waar een afspraak bij de fysio normaliter 100% routine is met hooguit een beetje spierpijn na afloop was het dit keer anders. Een klein spiertje ergens naast mijn rechter schouderblad bleek een beetje in de knoop te zitten. Door een zorgvuldig geplaatste duim van mijn fysiotherapeut kwam ik er achter dat het een heel venijnig knoopje was.

Met een mix van een grom en een kreun verbloemde ik een voorzichtige vloek. “Dat is een gevoelig plekje geloof ik” hoorde ik achter me, terwijl de duim op dezelfde plek bleef masseren. Ik ben niet echt kleinzerig en meestal zakt zo’n pijntje snel weg, maar deze keer niet. Na tien seconden doorbijten kreeg ik even pauze. Bij wijze van grap lachte als een boer met kiespijn “Auw, ik zou er bijna sterretjes van gaan zien”. Blijkbaar vond mijn lichaam dat geen leuk grapje, want het voegde gelijk daad bij woord. Sterretjes voor mijn ogen en een gevoel alsof het bloed uit mijn hersenen vertrok.

Blijkbaar viel het op: “Je ziet een beetje bleek, gaat het?”. Na een paar keer diep ademhalen, een plens koud water over mijn gezicht en een glas water te hebben gedronken voelde ik me gelukkig iets beter. De door mijn fysio gepakte bloeddrukmeter deed haar echter een beetje fronzen. “Nou, dat is wat aan de lage kant, en 46 slagen per minuut is niet echt veel.”. Nog een glas water en een kop thee met veel suiker later kregen de kleur van mijn gezicht en mijn bloeddruk de goedkeuring van mijn fysio en mocht ik na een “Rij voorzichtig!” toch alsnog de deur uit.

De moraal van dit verhaal? Blijkbaar moet ik niet de bikkel uit willen hangen en door de pijn heen gaan. Gewoon op tijd zeggen dat het net ff te gevoelig is is blijkbaar verstandig. Goh…

Oh, en voor het geval mijn moeder dit leest: het gaat inmiddels weer prima dus maak je geen zorgen. 😉